Danseres Anne Affourtit in Zuid-Afrika

In Zuid-Afrika werkte Anne Affourtit (43) in drie verschillende townships. Er zijn daar geen dansscholen, dus de lessen vonden plaats tussen de opzij geschoven stoelen van een klaslokaaltje. Na drie maanden workshops met ongeveer honderd kinderen volgde een voorstelling. Maar ook in niet-Afrikaanse landen werkte Affourtit met achtergestelde groepen: zwerfkinderen, gevangenen, moeilijk opvoedbare jongeren, kinderen uit krottenwijken én hun begeleiders.

Als danseres was Affourtit te zien bij onder meer het Scapino Ballet, de Rotterdamse Dansgroep en Dansgroep Krisztina de Châtel. Ze werkte met talloze grote choreografen zoals William Forsythe, Itzik Galili en Paul Selwyn Norton. Stoppen was geen optie - daarvoor hield ze te veel van het dansvak en ging het ook nog te goed - maar op hetzelfde niveau doorgaan zou in de toekomst een wissel trekken op haar lichaam.

Rond haar veertigste levensjaar maakte Affourtit een keuze. Maar haar leeftijd en fysieke conditie waren niet de echte reden voor een switch. Het zoveel met jezelf bezig zijn in de danswereld wel. Ze besloot het dansen af te wisselen met een creatieve inzet in de zogenoemde derde sector, de sociale en educatieve hulpverlening. Want ze wilde de spiegel wel eens neerleggen. 'Dansers zijn 24 uur per dag met hun vak bezig. Ooit wordt het tijd de blik naar buiten te richten.'

Via de internationale organisatie Transmission kwam ze in aanraking met collega's die dit werk al langer deden. Een week lang wisselden zes Transmission-kunstenaars uit verschillende landen ervaringen uit. En van het Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten kreeg ze een speciale beurs om stage te lopen en in Roemenië haar eerste project te draaien in een weeshuis. Via de stichting die daar actief is - Stichting Benjamin van de familie Dingler - kwam ze vervolgens in Zuid-Afrika terecht. Mevrouw Dingler coördineert projecten in Roemenië, meneer Dingler in Zuid-Afrika, vandaar.

In februari gaat ze er weer naar toe om twee maanden les te geven. Het townshipproject is oorspronkelijk opgezet door twee dansers die vroeger bij het Capetown Ballet hebben gewerkt. 'De stijl is daarom nogal klassiek,' zegt Affourtit, 'en dat is ook goed. Het is echter belangrijk dat er ook aandacht is voor de eigen Afrikaanse dansen. Het is soms goed om meer naar de eigen taal - letterlijk en figuurlijk - van de deelnemers te luisteren.'

Het doel is uiteindelijk dat de mensen eigentijdse ideeën overnemen. En vooral weer creatief leren zijn. Aan het eind van de rit houdt Affourtit altijd een presentatie met publiek, waarbij het liefst het hele gebouw het 'podium' is. Willen kinderen in mooie kleren dansen, goed, dan regelt ze dat. De eigenaresse van een kledingconcern gaf op Affourtits verzoek vijf mooie jurken.
Sponsorwerving en netwerken staan ook op haar agenda, want ze wordt niet altijd betaald voor haar inspanningen. Soms moet een sponsor warm worden gemaakt voor het werk van Transmission en dan doet Affourtit bijvoorbeeld een paar workshops op het congres van de Lion's Club. Maar het is niet haar eigenlijke werk.

Belangrijker vindt Affourtit het opwekken van enthousiasme onder haar collega's. De beurs van het Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten was onder meer bedoeld om het werk van Transmission bekend te maken bij andere Nederlandse kunstenaars. Daarom bezoekt ze kunstenaarsopleidingen en gaat ze waarschijnlijk ook in ons land workshops geven voor collega's. Dat zijn niet alleen dansers, maar ook acteurs en regisseurs. De uitwisseling van ideeën hierbij is heel belangrijk, zegt Affourtit. Het is weer een manier om de hokjesgeest in de kunstwereld te doorbreken.

Ze heeft interesse voor psychologie, maar zal nooit werken zonder professionele begeleiding van een bevoegd psycholoog of bewaker. Ze zal en wil nooit zelf therapeut worden. 'Ieder zijn vak. Dit werk vervult me nog meer dan een goed gedanste première in Nederland.'